This Kid’s For You

I.

There was a time when I thought

I was at the peak

When everything was in my hands

And nothing else to seek

But suddenly the world has

Shrunk on me

The man in me stumbled

and crawled back

Into his crib where nothing could be reached

*I am just a kid for you

Only you knows what to do

But I wonder when I’m helpless

Will you carry me through

There’s nothing else in here

But a little playground

In bars and stilts

Please watch over this kid

Who’s already fallen for you

II.

I used to believe that sweet things

Come for free

But when I saw you

Why can’t I break you free

I felt so broke and wasted

So sudden

That I set my eyes on a treat like you

That I can’t touch nor even say ‘I love you’

(Repeat *)

Bridge:

Oh how I wished

I never became the grown-up man

That I am

I crawled back to being a kid

That you adore so

But how do I get you off my mind

‘Cause thoughts of you hurt me so

(Repeat *)

Lyrics by: JM Reyes

 

‘CAUSE I PLAY… PAKI MO BA?

Isang magandang umaga, tanghali, hapon, o gabi saan man kayong panig ng mundo naroroon ngayon.

Binabati ko ang ating mga kababayang expat sa buong mundo, lalong-lalo na sa Gitnang Silangan at Europa! Kamusta po kayo dyan? ^_^

Tama na ang pagbati, ‘di naman ako si Lolit Solis.

Anyways, nawa’y buhay pa sana ang lahat ng mga original na tagasubaybay ko. Pasensya na po sa mahigit isang buwan kong pagkawala. Lubos pong  naging abala sa pagbibusy-busyhan ang inyong abang lingkod. Maraming mga gawain sa paaralan, bahay, trabaho, Embassy, at Pegasus.

Dahil wala naman akong ibang matinong gagawin ngayong araw na ito ay pupunan ko na ng bagong laman ulit itong akong inaagiw na blog.

May tatlong linggo na ang nakararaan mula nang bumalik ako sa McCafe EDSA-Panay matapos ang walong buwang pagkawala. Ang ilan sa inyong malapit sa akin ay marahil alam na nagkasamaan kami ng loob ng aking dating butihing kaibigan doon na baristang si Jed. Nadalaw lang uli ako roon nang malaman kong nag-resign na pala siya. Mukhang sawa na sa amoy ng kape at tadtad ng paso ng steamer ang kanyang braso. Pero kung gaano kainit ang kanyang kapeng itinitimpla ay ganun ding kainit pa rin ang ulo ko sa kanya.

Pero naging masaya na rin ako at naroon pa ang ilan sa aking mga kaibigan barista doon. Sina Ate Lhai, Mommie Candie, at Ate April. Sina Karling, L-Cie, Kuya Dhei, at *ehem* Jed… ay mga nauna nang nagsi-alisan. Sila ang nagbibigay saya sa ‘kin sa tuwing magkakape ako roon ng Sabado ng umaga o gabi. Sa inyong lahat, salamat sa mga masasarap na kape.

Kahapon habang ako’y nananghalian, sinabi sa ‘kin ng inay na nag-guest daw ang mga cosplayers sa Unang Hirit dahil may nalalapit silang event. Inay naman, ‘wag niyo na ‘ko patayin sa inggit. Gustong-gusto ko rin mag-cosplay. Nga lang, ang hobby na ito ay para lamang sa mga may malalalim na bulsa. Mga bulsang sinlalim ng Marianas Trench dahil kailangan ng maraming inuuod na kwarta para makabili ng mga damit, abubot, at kung anu-ano pang mga burloloy at kolorete para sa cosplay.

Taas noo ako sa mga indibidwal na ito dahil sa kanilang tapang na ihayag ng malaya ang kanilang ninanais na maging kahit na sa isang araw o ilang oras lang. Naiinis lang talaga ako sa mga taong ‘di pa rin lubos na maunawaan ang konsepto ng cosplay. Sabagay hindi ko rin naman sila masisisi kung ignorante ang karamihan ng mga Juan De La Cruz dahil sa banyagang konsepto ito at talaga namang naiiba.

Hindi man ako fan ng isang partikular na anime (dahil solid Doraemon at Mojacko fan ako), hanga pa rin ako sa hobby na ito at sa mga taong nagtataguyod nito. Naiinggit ako hindi dahil sa wala akong pambili ng mga gamit pang-cosplay ngunit dahil sa may kalayaan silang maging sino mang naisin nila, kailan man nila gustuhin.

At dahil nga sa numero unong inggitero ako kaya hindi ako dumadalo ng mga anime expo at isang beses pa lang ako nakakapunta ng Toycon. Natutuwa ako dahil marami naman sa mga cosplayers ay matulungin at masigasig na bahagian ako ng kanilang mga nalalaman sa cosplay. Ang iba nga, inayusan pa ako para magmukhang Pokemon. May ilan lang talagang die hard fans na sadyang makasarili pero kebs lang. Mas marami pa namang mabubuti at mapagkumbabang cosplayers sa kabila ng kanilang katyagan sa sirkulo nila.

Kailan kaya, o kailan kaya… Na kahit isang beses man lamang sa buhay ko ay makadalo ako sa isang konbensyon bilang isang cosplayer. Kahit ba wala akong sapat na pambili ng mga pang-cosplay. ‘Di na ako nagtataka kung bakit ang mga kilala kong cosplayers ay kadalasang broke dahil sa pagsustento sa hobby na nakakapag-bigay ng saya sa kanila. Kahit ba hindi ako fan ng isang partikular na anime. Oo, aaminin ko na napako na ako kina Doraemon at Mojacko, at marahil pati na rin sa Ghost Fighter. Hindi na rin kasi ako nakakasunod sa mga bagong anime at ito ang butas na kadalasang hinahanap sa ‘kin ng mga taong ayaw akong maging bahagi ng anime community nila. Hindi ko alam kung may humahanga sa anime sa ibang pananaw gaya ng paghanga ko. Malinaw sa akin na isang sangkap ng demokrasya ang anime dahil sa kalayaan mong magpahayag dito at maging bahagi ng isang malaking komunidad na malayang naipapahayag ang kanilang mga sarili.

Walang pakialaman. Walang basagan ng trip. Keri lang.

Ito po si Song Han Jin, nag-uulat.

 

BUON COMPLEANNO, FRATè!!

NAIS KONG BATIIN NG ISANG MALIGAYANG BATI ANG AKING KUYA RED

SA IYONG IKA-22 TAON SA MUNDO, I WISH YOU NOTHING BUT THE BEST. SALAMAT DIN SA LAHAT-LAHAT, AKING BUTIHING KUYA. ^_^

BUON COMPLEANNO, MIO FRATè… ^_^

 

 

SINGKWENTA SENTIMOS NA FISHBALL

Hindi ko lang talaga matiis na hindi maglagay ng mga karagdagang update tungkol sa aking buhay sa mundo ng cyberspace.

Sa araw lang na ito ay hindi bababa sa sampung blog ang aking binasa at ginalugad. Mula sa isang gutom sa kwentong mababasa, ako’y naging isang madulas at may sa-palos na CIA agent dahil pinakialaman ko na rin ang profile ng mga may-akda nito. Suwerte na rin at nakakuha ako ng cp number at YM id ng ilan sa mga binisita kong personalidad.

Samu’t saring kwento ang nabasa ko kanina. May seryosong para kang nasa hearing ng senado, may patawang kalbo, may pang-emote na senti, at may nakakapanindig balahibong ding mga horror stories gaya ng mga break-up ng magsyota o mag-bespren at pati na rin ang mga simpleng kuwento ng pagharap sa salamin pagkagising sa umaga ay horror na ring maituturing.

Parang mga fishball, kikiam, squidballs, at chicken balls na lumalangoy sa kawali ang mga blog. Kuha ka lang ng stick, and then you make tusok-tusok na whatever you like. 

Pero dahil ayokong i-portray bilang coño kapag isinabuhay na ang kwento ko sa MMK ay balik sa normal na uli ang Tagalog ko. Eh kasi naman noh being coño is not sosyal kaya. They’re baduy din and they don’t make amin lang. Eeew!

At pagkatusok mo sa mga fishball blogs eh isasawsaw mo na ito ngayon sa sawsawan ng iyong utak at nanamnamin na ito pagkatapos. Sa stick ng fishballs na hawak mo, pansin mong ‘di lahat pare-pareho. May medyo maputi pa, may medyo brown na, may malutong, may malambot, may payat, may mataba, at may naligaw palang squidball.

Pero lahat ng ‘yan masarap kapag ninamnam mo. At lahat ‘yan affordable. ‘Di mo kailangang gumastos ng malaki para ma-enjoy ang mga blog. Punta ka lang sa netshop o kaya eh pakabit ng net line sa bahay eh oks na ang olrayt mo. Mura lang ang mga fishballs na ito. Hanggang ngayon singkwenta sentimos pa rin ang fishballs. 

Mula 1997, tahimik na dumadaing ang mga fishballs dahil sila na lang ang wala pang umento sa presyo. Ngunit wala silang magawa dahil wala pang inilalabas na direktiba ang DTI para taasan ang presyo ng fishball sa piso. Sa ngayon daw ay planong dalhin ng mga fishball ang kanilang protesta sa Mendiola.

Ito si Song Han Jin, nag-uulat.

 

You make tusok-tusok na kaya

 

TWEET TWEET

“Tweet tweet!”, ang sabi ng ibon.

 

Isa ‘yan sa mga unang pangungusap na natutunan ko noong ako’y nagsisimula pa lamang mag-aral. Nursery ako noon, may labinlimang taon na ang nakararaan. Kung tama ang pagkakaalala ko ay sa kulay dilaw na libro ko ito nabasa. Yung may abakada at may drowing ng mag-ina na nakasalampak sa sahig at nagbabasa ng libro. Natatawa pa nga ako noon sa isa pang kwento doon tungkol sa isang neneng bungi at kumakain ng mani. 

Hindi ko alam kung ilang litrong turpentina ang ininom ng sumulat ng kwento na iyon dahil  hanggang ngayon ay wala akong makitang kuneksyon sa pagiging bungal ni Nene at ang pagkain niya ng mani. Wala naman kasing nabanggit na may pustiso si Nene.

Kung bakit ko tinalakay ang maikling kasaysayan ng unang pangungusap ay ewan ko rin dahil walang kinalaman iyon sa tatalakayin ko talaga ngayon.  

====================================================

Kanina lang kasi, may anim na oras na siguro ang nakararaan ay ginawa ko ang aking Twitter account. Oo, Twitter. Yung may ibon na humuhuni ng tweet tweet.  Tweet ang tawag sa mga updates na nilalabas. Parang Plurk pero malaki ang pagkakaiba. 

‘Di ko sukat akalaing kakainin ko pala ang sinabi ko noon na ‘di ako gagawa ng Twitter account dahil tingin ko ay wala itong kwenta. Labas ka lang ng labas ng updates pero walang usapang mabubuo dahil limitado ang pwedeng gawing tugon sa mga tweet. Para lang kasi akong tanga na daldal ng daldal pero wala namang pumapansin. Aksaya sa oras at lakas, sabi ko. 

Sa telepono rin kagabi sinabi ko na malabong mag-Twitter ako. ‘Di naman lahat ng uso sinusundan ko. Pero mukhang mas malakas yata talaga ang tawag ng pagiging sunud-sunuran sa tawag ng panahon at ilang minuto lamang pagkagising ko ay gumawa na ako ng aking Twitter account.

Sa umpisa wala pa akong mga followers. Nagkaroon ng isa. Natuwa ako dahil isa siyang kilalang mamamahayag sa ating bansa. Ilang beses na rin kasi siyang nababanggit sa mga balita at komentaryo, partikular ang kanyang pagiging kilalang kritiko ng ating pamahalaan. Sumunod ay isang lalaking ‘di ko kilala mula sa Amerika. Pero mukha namang mabait. Sa mga oras na ito ay mayroon na akong anim na followers at dalawampung following. Hinihintay ko na lang din ang iba na i-follow ako. 

Pero sa loob pa lamang ng ilang oras ko sa panibagong tirahan ko sa mundo ng cyberspace, napansin kong mas magaang sa aking kalooban ang mag-post ng mga tweet dahil kahit walang mag-reply ay ayos lang. ‘Di gaya sa Plurk na kapag ‘di ka nireplyan eh parang nakakadown pa. Nakakadepress lang. 

Ngunit hindi ibig sabihin nito na ayaw ko na sa Plurk. Kung tutuusin, mas marami pa ngang alas ang Plurk kung bakit mas gusto ko pa ring gamitin ang Plurk. Isa pa, andun ang aking kuya at ilang mga kaibigan. Ngunit sa Twitter, mas magaang sa aking loob ang magpahayag dahil wala akong inaasahang mga tugon. Ginamit ko rin ang computer sketch ng aking mukha upang kahit papaano’y magkaroon ako ng mukha sa mga tao ng Twitter. Marami kasing mga prominenteng tao doon gaya ng mga artista, politiko, atleta, at mga brodkaster. 

Sa susunod na mga araw, asahang makakarinig na kayo ng mga huni ng ibon. Tweet tweet!!

Ito si Song Han Jin, nag-uulat.

 

HOY! TULOG!

Isang maligayang araw ng mga ina po sa inyong lahat na mga nanay na bumabasa nito at sa inyo ring mga nanay. 

Nauna ko na pong binati ang aking ina kaya’t ‘di ko po pag-uusapan ngayon ang Mother’s Day. I-enjoy niyo na lang pong magpapamilya ang araw na ito.

 

“Long long distance love affair… Ooh! I can’t call you anywhere… Ooh! I called you on the telephone… But you’re never home!”

 

Kaka-online ko lang pero kanina pa nakabukas itong PC. Una kasing gumamit ang utol ko, pagkatapos ay ang pinsan ko namang jowadik. Medyo maaga naman akong nagising ngayon pero naunahan pa rin ako. Kaya heto, alas-2 trenta’y tres na ng hapon pero ngayon pa lang uli ako nagsusulat.

Hindi po ako nagrereminisce ng mga kanta ng dekada 80. Nitong mga nakalipas na araw, nagiging mas lalong evident ang aking pagiging night owl. Ayoko ng salitang puyatero dahil tunog-adik. Sa aking naunang post tungkol sa puyatan may dalawang buwan na rin ang nakalilipas, tinalakay ko kung bakit kailangan at gusto kong magpuyat. 

Nilinaw ko na ang aking panig. Wala na akong dapat na ipaliwanag. Pero dahil nga hindi ko ipinababasa ang blog na ito sa mga miyembro ng aking pamilya at tinatamad ding basahin ng mga mismong kaibigan ko eh wa epek pa rin ang aking tangka na gawing balido ang aking mga rason para ‘wag kumurap paglipas ng hatinggabi. 

Hindi ko alam kung papaanong paliwanag ang gagawin ko. Ang hatinggabi kasi ay parang isang matalik na kaibigan ngunit pipi siya. Isang tahimik na saksi at kaagapay. Sa mga oras na iyon pinakamalungkot ang mga tao. Ganun din ako kaya’t ‘di ko mapigilang mangati ang aking mga daliri at bibig para maghanap ng katext, ka-chat, at katelebabad. 

Siguro’y may nasa walong taon ko na ring ginagawang plantsa ang aming landline. Nito-nito lamang napapahinga dahil sa YM at Plurk. Pero nitong nagdaang mga ilang araw eh muli na namang ibinalik sa akin ang titulong Telebabad King. Buti na lamang at fixed ang bayad ng aming phone bill. 

Ipapaliwanag ko pa ba o hindi na? Pagod na ako. Basahin niyo na lang yung unang post ko tungkol dito. Kung gusto ko mang maghanap ng mga kaututang-dila sa dis-oras ng gabi ay ‘di ko na kasalanan.

Sa hatinggabi rin pinakagumagana ang utak kong sabaw. May tiangge ng mga ideya at kuwento. At ako ang tinderong walang humpay na nagsisisigaw at nagtatawag ng mga kostumer. 

Walang humpay ang mga tao dito sa bahay sa kasasaway na ako’y matulog na ng maaga. Imposibleng gawin ko iyon. 

Kahit na may mga kausap ako, nakatutok pa rin ang TV sa mga news channels gaya ng CNN, BBC World News, Al Jazeera, NHK World TV, at CCTV-9. Hindi lang ‘yan, maging ang aking web browser ay mga mga tabs para sa CNN, ABC News, CBC News, at BBC World. Mahirap na kasing mahuli sa balita.

Mula noong magsimula akong magtrabaho sa media tatlong taon nang nakalilipas ay hirap na akong matulog ng maaga. Dahil kahit na patulog na ako ay kailangan ko pa ring magmatyag sa mga balita. Lalo na noong night-shifter pa ako. Hindi lang sa aking trabaho kundi pati na rin ang mga pangangailangan ng aking napakademanding na kursong brodkasting.

Sa kabila rin ng mga propesyonal at akademikong rason ay ‘di ko pa rin alam kung bakit hiraaaaaaap ang mga tao na maatim ang mga ito. ‘Di raw maganda ang pagpupuyat pero anong magagawa ko? ‘Di lang sa personal na pangangailangan pero tawag din ng trabaho. 

Kung ayaw nilang magpupuyat ako, lalo na lang akong nagmamatigas tuloy. Kapag binigyan ako ng pagkakataon na pumili ng timeslot para sa aking show sa radyo o telebisyon, pipiliin ko ang 1am to 3am timeslot. Para samahan ang mga taong walang kasama at damayan ang mga walang karamay. Tulong-tulong lang din. Walang personalan. ‘Di ito dahil sa gusto kong may benggansya pero mas pipiliin ko na lang gawin kung ano sa tingin ko ang nararapat.

NIGHT OWLS OF THE WORLD, UNITE!

Ito si Song Han Jin, nag-uulat.

 

MALIGAYANG BATI, JOANNE AT KENCHAN!!

hafe vurtdei!

BINABATI KO NG HAPPY BIRTHDAY ANG DALAWA SA AKING MGA MATALIK NA KAIBIGAN, TAPAT NA KATROPA, AT MGA MASUNURING DISIPULO KO NA SINA JOHANNA EMBESTRO AT KENICHI TAKAHASHI!!

HAPPY 2Oth BIRTHDAY KAY JOANNE AT HAPPY 18TH BIRTHDAY NAMAN KAY KENCHAN!! WISHING THE BEST FOR BOTH OF YOU AND THANKS FOR BEING THERE THROUGH THE YEARS!! ^_^

 

REMORA

REMORA (reh-mo-rah) – (pangngalan) Ang remora ay isang uri ng isda sa dagat na kadalasa’y naninirahan sa mga maiinit na bahagi ng karagatan. Palaging nakikita ang mga ito na nakadikit sa mga pating, pagi, balyena, pawikan, at iba’t ibang uri ng mga malalaking hayop sa dagat.

Mayroong sucking disk sa ulo ang mga remora upang sila’y makasakay sa mga nabanggit na hayop-dagat. Wala silang pantog ng hangin kaya’t nakikisakay lamang sila sa mga hayop na ito upang makapaglakbay. Hinihigop din ng remora ang dumi sa mga kinakapitan nilang hayop kaya’t pareho silang nakikinabang.

 

Ang sucking dish ng isdang remora.

 

 

********************************************************************

 

Hindi ko binanggit ang mga impormasyon ng isdang remora para magturo dito ng mga hayop. Si Kuya Kim lang ang puwedeng gumawa niyan at ‘di ako kasing galing niya sa mga hayop. Kailangan ko pang uminom ng maraming Memo Plus Gold. At lalong hindi ako nangangarap na maging host sa National Geographic Channel. 

Napili kong pang-hambing ang mga isdang isinugo sa mundo para magdidikit sa iba dahil may ganoon din akong pagkatao. 

Kundi man ako isang kapit-tuko, o kapit-remora sa isang tao eh nasasabihan naman akong stalker. Parehong hindi ko gusto.  Kapag sinabihan akong kapit-tuko, eh para akong maihahalintulad sa mga sipsip, teacher’s pet, at mga uber kung makasipsip na mga politiko sa paligid ni Pacquiao. 

Kapag sinabihan naman akong stalker eh para naman akong serial killer, serial rapist, serial estafador, o serial tsismoso. Kailanman ‘di ako nang-stalk. Kapag stalker kasi, palihim itong ginagawa ng isang tao at kadalasa’y walang alam ang subject na tinitiktikan. Kung may nais man akong malaman, o kung may nalaman man ako tungkol sa taong aking kinikilala ay sinasabi ko naman kaagad. Mahirap nang mapagkamalang taga-CIA at itumba ng mga hitman ng NPA na galit sa mga Kano. 

Kaya nga lang, naging sakit ko na ata ang maging attached sa mga taong mahal ko. And I just don’t mean romantic love, my closest friends are also within the scope. 

Huwag niyo nang pansinin ang bigla kong pag-Iingles.  Nitong mga nagdaang linggo ay dumanas ako ng emotional stress. Ang hirap na ‘di man lang makausap kahit isang araw lang ang mga taong lagi kong inaabangang kakausapin ako.  Kagabi lang eh mukmok to the max na naman ako. 

Dahil nga siguro sa sobra kong pagiging attached eh kaya ako dumadanas ng ganito. Gusto ko nang magpatingin sa psychiatrist kung hindi lang sana ganoong kasama ang iniisip ng mga tao dito ‘pag sinabing nagpunta ka sa psychiatrist. Tanong ako ng tanong kagabi kung paano ba huwag masyadong maattach.

Napakahirap ng binigay nilang payo. Huwag daw muna akong mag-internet at kung mag-internet man ay ‘wag ko na daw kausapin. Ang sama ko naman nun. Eh ‘di nagka-away-away pa niyan at sumbatan. Kahit ba mag-invi pa ako pero makita ko silang online eh ang hirap sikmurain na ‘di ko sila kakausapin. Daig ko pa niyan ang nagpapako sa krus sa Pampanga noong Biyernes Santo. 

Aaminin ko, hanggang sa mga oras na ito ay medyo gulong-gulo pa ako. Pero kahit papaano ay naibsan naman ito matapos kong makapag-nilay at makapagbasa ng ilang mga bahagi ng isang mabuting aklat na binigay sa akin bago ako bumaba sa barkong MV Doulos. 

Totoo nga na kung hahayaan mo na lang ang Panginoon na kontrolin ang buhay mo at i-atang sa kanya ang iyong sarili ay magkakaroon ka nga ng direksyon sa buhay, kalinawan ng pananaw, at kapayapaan ng pag-iisip. 

Ayoko nang maging isang remora. Gusto ko naman maging isang agila. Malayang nakalilipad, may tapang na humarap sa anumang panganib, matatag, at simbolo ng kalayaan. 

Kaya’t mula ngayon ay unti-unti ko nang tatanggalin ang aking mga kaliskis, palikpik, hasang, at sucking disk. Papalitan ko na ito ng mga mala-sutla sa kinis na mga balahibo, matibay na mga paa upang tumindig sa sarili, mga matang nakikita ang isang magandang kinabukasan, at mga bagwis na magdadala sa akin tungo sa ganap na kalayaan.

Ito si Song Han Jin, nag-uulat.

 

MAY BUKAS PA

Magandang araw o gabi po saan man kayo naroroon ngayon sa mundo. Kamusta kayo? Sana ay nasa mabuti kayong kalagayan at hindi kasing emo ko ngayon.

May tatlong araw din po akong nagpahinga dahil sa:

1. nagpalipas ng bugso ng damdamin

2. pinalayas muli ni Tito Batugs

3. natuyuan ng mga ideya (na-iskats brayt ang utak)

4. at syempre, nag-emo-emohan

Hindi ko maintindihan sa nakalipas na dalawang linggo kung bakit tila yata umikli ng uber duper ang aking pasensya. Hindi ko rin alam kung may nagsindi ba ng mitsa nito o kung mismo ako ang gumupit. 

Oo, ‘di pa naman siguro katapusan ng mundo. Buhay pa kasi ang mga mababait na katulad ko. Sinaniban ata ako ng kaluluwa ng pusang ‘di mapaanak dahil sobrang naging mainipin na ako at mainitin ang ulo. Alam ko sa sarili kong hindi ako ito. Naalala ko tuloy bigla ang itay. Magkaiba man kami ng lugar at kulturang kinalakhan ay parang namana ko na ata ang pagiging iritable at mainitin ang ulo.

Biglang dumami ang  mga pangarap ko sa buhay na gusto ko kaagad ng mabilisang katuparan. Tulad na lamang ng aking alkansya.

 

Say hi to Bullet

Iyan si Bullet. Ang aking cute na cute na alkansya. Si Shinkansen ang design ng alkansya na yan. Isa siya sa mga karakter ng Sanrio na pinangungunahan siyempre ng inyong mama bombshell na si Hello Kitty. 

Ang ibig sabihin ng Shinkansen sa wikang Hapones ay bullet train. Mas kilala nga sa buong mundo ang katawagang bullet train para sa mga mabibilis na tren ng JR (Japan Railways). Ayon sa aking pananaliksik, si Shinkansen ay isang Series 0 na tren. Ang Series 0 ang unang modelo ng bullet train na nilunsad noong 1964 bago magbukas ang Tokyo Olympics. 

Bullet na lang ang ipinangalan ko sa alkansya ko kasi masyadong mahaba ang Shinkansen. At napakawirdo ko nga para pangalanan ang aking alkansya. Nagulat ang mga tao dito sa bahay nang bilhin ko si Bullet. May sampung taon na rin ata o higit pa mula nung huli akong humawak ng alkansya. Partida, hawak lang dahil hindi ko ginamit yun. Sa inay ko na lang pinapuno yung alkansyang lata na may disenyong mga makukulay na elepante at puso. 

Hanggang ngayon ay walang ibang nakakaalam sa aking plano kung bakit ko binili si Bullet. Tanging ang kuya ko lamang at mga piling malalapit na kaibigan ko ang nakakaalam ng tunay kong plano. Sabi ko lang kasi dito sa bahay eh mag-iipon ako ng pambili ng laptop. Pero syempre echos lang yun. Eh pwede naman akong ibili ng itay ng laptop pagbalik niya rito. 

Unang hakbang pa lang si Bullet kung tutuusin. Mahigit PHP50,000 ang kailangan kong ipunin. Suntok sa buwan man dahil alkansya lang ang gamit ko pero ‘di ako susuko. Alam kong marami pang magiging mga kasunod si Bullet. Kung kailan siya mapupuno, hindi ko alam. At pagdating ng araw na kailangan ko na siyang buksan, katapusan na rin niya.

Oo, may bukas pa. At araw-araw kailangan kong humanap ng mga paraan para makakuha ng mga baryang ihuhulog kay Bullet. Kaya naman inaagahan ko na rin ang gising ko para mautusan ng inay na bumili ng mga sangkap at yung mga baryang sukli eh ibubulsa ko na at siyang ipanghuhulog ko. Inaabangan ko kung kelan mag-uutos muli ang inay para magpabili. Tiyak ‘pag may sukli, tiba-tiba na naman ako.

Suwerte ko nung isang gabi dahil sa loob lang pala ng kuwarto ko ay may nakita akong tumpok ng mga mamiso. Mukhang matagal na itong napabayaan kaya’y kinuha ko nang lahat at agad na inihulog kay Bullet. Sa mga oras na ito’y wala pa namang umaatungal na nawala ang kanyang tumpok ng mga barya. Kung meron man, pasensyahan na lang at mas kailangan ko yun.

Wala naman akong naba-vibes na may aatungal dahil sa nawawalang mga barya.

Ito si Song Han Jin, nag-uulat.

 

“UMIYAK KA BA?”

Isang magandang umaga, tanghali, hapon, o gabi po saan man kayo ngayon sa mundo na nararating ng aking blog. Muli, isang pagbati po sa inyong lahat.

Hindi po ako naririto ngayon upang magmukmok sa latest na kabulastugan ng aking Tito Batugs dahil sa mga oras na ito, alas-11 singkwenta’y singko ng gabi, ay nakikipag-inuman siya sa tropang WAKI at mission accomplished ako ngayong gabi.

Muli akong nagsusulat ngayon dahil sa bugso ng mga emosyon na nararamdaman ko. Magkahalong tuwa, lungkot, pag-asa, at awa. Isinantabi ko muna ang uhaw sa pag-ibig. Ngayong gabi, nais ko sanang makapag-kuwento nang masinsinan sa inyo.

 

Matapos ang 5,000 taon ay muli kong nabuksan ang aking Multiply at ginanahan nang lagyan ito ng mga litrato sa wakas. Nakapagdagdag din ako ng mga bagong contact mula sa mga ‘di na bagong kaibigan.

Lubos ang kagalakan ko nang makita kong inapprove na ng aking kapatid sa puso ang aking imbitasyon. Na-flatter ako dahil sa kabila ng kawalan niya ng koneksyon sa net at nakikisingit lang sa wi-fi ng kapitbahay eh nagawa niyang pagbigyan ang munting pabor ko na paunlakan ang aking imbitasyon. 

Pinalipas ko muna ang ilang minuto bago ko buksan ang kanyang account na tago ang mga laman mula sa madlang publiko. Eksklusibo lang sa mga contacts niya. At sa wakas ay makikita ko na rin ang mga laman nito. 

Walang mga litrato. Marahil naroon nang lahat yun sa dalawa pa niyang account. Alam ko na kung ano ang dapat kong sipatin. Ang mga BLOG ENTRIES.

Sa unang pahina pa lang, puno na ng emosyon ang mga entry. Ngunit tuloy lang ako sa pagbasa. Unti-unti, sa bawat paglipat ng blog entry, sa bawat pagtakbo ng istorya sa aking isipan, unti-unti ko nang nakikilala ang espesyal na taong ito. Hindi pa kami nagkikita ng personal at sa oras na dumating na ang takdang panahon para pagsalubungin ang aming mga landas ay walang pasubali kong hahagkan ang aking kuya-kuyahan na sa ngayon ay hanggang sa YM, Plurk, o Facebook ko lang nakakasalamuha. Sa bawat pag-uusap, pakiramdam ko ang tagal na naming magkakilala ngunit alam kong marami pa kaming dapat ibahagi sa isa’t isa.

Siguro ay may higit dalawang buwan pa lang kaming magkaibigan. ‘Di ko na kasi matandaan ‘yung saktong petsa kung kailan niya ako inadd. Oo, siya ang naunang mag-add sa ‘kin. Nakita ko lang siya sa nag-reply sa plurk ng isa sa mga nakatakda kong katayin sa listahan.

Ganito ang pagkakasabi niya: “Song Han Jin, add kita ah okay lang?”

Hindi ko siya kilala. At pangalawang beses lang sa buhay ko na makakita ng pangalan na gaya ng pangalan niya.  Ngunit tumalima naman ako sa hiling niya at pumayag na i-add nya ako. Sa mga unang naging usapan namin, isang bagay ang naging dahilan ng mabilis na pagkakasundo namin. Magkababayan pala kami. Parehong mahilig sa lomi, miki guisado, at hawot (maliit na dried fish). Hanggang sa naging contact ko na rin siya sa YM. Doon nagsimula ang mas malaliman naming pagkilala. Sa bawat araw na lumilipas, mas nagiging bukas na kami sa kung ano man ang mapag-usapan. Sa umpisa tinrato ko lang siya na parang isang ordinaryong tao lang din na nagkataong dumaan sa buhay ko. Nadala na rin kasi ako sa mga taong nang-iwan sa akin noon. Pero pinatunayan niyang mali ang ako.

Sa isang maliit na insidente, una kong nasilayan ang kanyang katapatan at pagpapahalaga. Binalik niya ang dignidad ko. Naalala ko tuloy bigla ang isang dating matalik na kaibigan na ngayon ay wala na. Namuo ang mga luha sa mata ko. Hanggang sa unti-unti itong gumulong pababa sa aking pisngi. Pinasalamatan ko siya ng buong puso dahil hindi ko akalaing sa kanya ko muling mahahanap ang pagmamahal ng isang tunay na kaibigan, at kapatid.

May makailang beses na rin kaming nagkatampuhan dahil sa mga ‘di pagkakaunawaan. Laking pasasalamat ko na rin sa Panginoon dahil naaagapan naman agad ang mga ito. Naalala ko nung kailan lang, nagkaroon kami ng masinsinang pag-uusap. Nagalit siya sa akin dahil iba pala ang dating ko sa kanya habang ako’y nagpapayo. Masakit sa kalooban ko yun. Pakiramdam ko pinagsarhan ako ng pinto at naiyak na ako ng tuluyan. Ngunit sa kabila noon, ipinadama ko sa kanya na kung ‘di ko man siya lubos maunawaan o mai-ahon sa kanyang kinasasadlakan ay sasamahan ko pa rin siya sa kanyang tabi at hinding-hindi mang-iiwan.

At ngayon, sa mga oras na ito, habang patuloy ko pa ring binabasa ang kanyang mga personal na pahina ay malinaw ko nang nakikita ang larawan ng isang butihing kaibigan, kapatid, at anak. Naiisip ko tuloy na sana’y magawa ko ring mas lalo pang buksan ang aking buhay at pagkatao upang mas lalo niya akong makilala. 

Isang pelikula ng totoong buhay ang napapanood ko ngayon sa telon ng aking isipan. Isang buhay na bagaman ay papasimula pa lang, ngunit hitik na sa mga aral ng buhay at ang determinasyon na mamuhay ng marangal at may kasapatan. 

Inakala ko noon na ako ang makapagbibigay sa kanya ng ilang mga aral sa buhay na aking natutunan. Ngunit ako pala mismo, maraming natutunan sa bawat patak ng mga letra, sa bawat indayog ng mga talata. 

Alam ng mga malalapit sa akin na emosyonal ako. Na madali akong madala sa bugso ng damdamin. Heto nga at tama sila. Wala sa plano ang pagsusulat ko ng blog ngayon. Ngunit dahil sa samu’t saring emosyon na gusto kong ilabas ay napasulat ako ng ‘di oras; habang ako’y inspirado. Muli na naman akong napangiti at napaluha. Sari-saring emosyon sa loob lamang ng maikling oras.

 

Bihira lang talaga akong magpahalaga sa isang tao. At kapag ginawa ko, seryoso ako. Hindi ako ang taong mahilig mag-take for granted. Iyon kasi ang pinakamasamang bagay na maaari mong magawa sa isang tao. Ngunit ‘di maiaalis sa akin ang takot na iwan ako ng mga taong tunay na minamahal ko, at nagmahahal sa akin. 

Hindi ko rin ugali ang magsabi ng mga salitang tulad ng “mahal kita” at mga tulad nito. Hindi kasi ako vocal sa mga emosyon ko at lalong bihira kong mapagsabihan ang isang tao na siya’y aking pinahahalagahan. 

Ngunit dahil na rin natutunan ko ang magpahalaga sa isang malapit na tao, may ilan na rin akong nasabihan ko ng mga words of appreciation. May sakit din ako na maaari kong ikamatay at natutunan kong mabuhay na para bang ito na ang huli kong araw. Walang katiyakan kung hanggang kailan na lang ba ako. 

At dahil sa iyo, kuya (alam mo na kung sino ka), muli akong nagkaroon ng lakas na mabuhay ng matuwid at taglayan ng pag-asa na makamit ang buhay na inaasam. Kaya para sa’yo, kuya, a toast to life!

 

Salamat, kuya, salamat. 

Sometimes being a brother is even better than being a superhero.  ~Marc Brown